جو شن داود دزدیدست کاین موی منست

حس او گویی جهان را زیر و بالا می کند

گو نشیند ترش و گوید تلخ و گردد تند و تیز

شور بختست آنکه با شیرین معادا می کند

با وجود آنکه از دزدی تبرا می کند

ماه را در مشک پنهان کرده کاین روی منست

ور کسی گوید که این ماهست، حاشا می کند