گاه لب بر لب جانانه و گه بر لب جام

شب دوشین که مرا لب به لب نوشین بود

شب که از عمر شمردیم شب دوشین بود

تا دم صبح مرا کار به شب دوش این بود

نوعروسیست جهیزش همه شادی و نشاط

دختر زر نتوان گفت گران کابین بود