شوق آن ماه روان از مژه ام پروین داشت

تا دم صبح مرا کار به شب دوش این بود

نوعروسیست جهیزش همه شادی و نشاط

دختر زر نتوان گفت گران کابین بود

کار چشمم همه شب با مه و با پروین بود

کس نداند که چه دیدم من از آن گردش چشم

مگر آن صعوه که در صیدگه شاهین بود