گاه در دامن و آغوش من آن خرمن گل

کار چشمم همه شب با مه و با پروین بود

کس نداند که چه دیدم من از آن گردش چشم

مگر آن صعوه که در صیدگه شاهین بود

گاه در گردنم آن سلسله مشکین بود

ریخت خونم به جفا یار و خوشم قاآنی

که مرا کامی اگر بود به عالم این بود