رویی گشاده دار و لبی بسته تا ز در

با دوستان بهل که به صدق و صفا رود

چون کس خبر ندارد از اسرار علم غیب

حیفست از آن نفس که به چون و چرا رود

بیگانه آید ار به درون آشنا رو د

تیرم بزن بکش که خطا نیست مرگ من

مرگ من آن دمست که تیرت خطا رود