هرکجا ذکری از آن حسن خداداد رود

وقت آنست که تا سنبله چرخ مرا

از غم سنبل گیسوی تو فریاد رود

از طرب عارف و عامی همه در رقص آیند

خون شود دجله ز اشک از خبر گریه من

وقتی از خطه کرمان سوی بغداد رود

آن نه بالاست بلاییست که از رفتن او