تا دگر زین رفتنش یارب چه بر ما می رود

مست و بیخود سروناز من به صحرا می رود

با چنین مستی نگه کن تا چه زیبا می رود

گاه می افتد ز مستی گاه می خیزد ز جا

گه تکبر می فروشدگه تواضع می کند

گاه شرم آلوده گاهی بی محابا می رود

او به صحرا می رود وز رشک خاک راه او