در سراپای وجودش زیر و بالا می رود

چون دو زلف خود اگر صدره فشاند آستین

همچوگیسو از قفایش می روم تا می رود

بس که هر عضوش به است از عضو دیگر چشم من

زلفش آشفته ز مستی رخ شکفته از شراب

با رخ و زلفی چنین تنها به صحرا می رود

مردم این شهر شاهدباز و امردخواره اند