رشکم آیدکه کسی عکس تو در آب ببیند

خود همینست قیامت که بتی رخ بنماید

گفتمش دوش ببین نقش غم از چشم پرآبم

گفت خاموش که این نقش بر آبست نپاید

دردم آیدکه کسی لعل تو در خواب بخاید

جوی خون خیزد از آن دیده بر روی تو افتد

بوی مشک آید از آن شانه که بر موی تو ساید