خاموش شود بلبل چون او به خروش آید

از نغمه لب نوشش صد نیش زند بر دل

من بنده این نیشم کز آن لب نوش آید

از پای نشیند غم چون او به طرب خیزد

زلفش چو شب دنیا کوتاه و بلند افتد

گه تا به کمر ریزد گه تا سر دوش آید

ماه از نگرد رویش از شرم به زیر افتد