رفتی و برخاست فغانم ز دل

از دو جهان بانگ برآمد که نوش

می روی و از عقبت می رود

جان و تن و دین و دل و عقل و هوش

آمدی از راه و نشستم خموش

بر من و یاران شب یلدا گذشت

بس که ز زلف تو سخن رفت دوش