هست مرا ازین سپس طیش فزون و عیش کم

تا به شکار رفته ای گشته دلم شکار غم

گر نه ز محنت زمان شاه شود مرا ضمان

نیست ز بختم این گمان کاو برهاندم ز غم

تا پی صید آهوان خنگ ملک بود روان