گر نه ز محنت زمان شاه شود مرا ضمان

تا به شکار رفته ای گشته دلم شکار غم

هست مرا ازین سپس طیش فزون و عیش کم

نیست ز بختم این گمان کاو برهاندم ز غم

تا پی صید آهوان خنگ ملک بود روان

جان و دلم بود نوان از چه ز آه دم به دم