تا پی صید آهوان خنگ ملک بود روان

هست مرا ازین سپس طیش فزون و عیش کم

گر نه ز محنت زمان شاه شود مرا ضمان

نیست ز بختم این گمان کاو برهاندم ز غم

جان و دلم بود نوان از چه ز آه دم به دم

شه به غزال بسته دل من ز هزال خسته دل

او ز خیال رسته دل، من ز ملال بسته دم