مگر ای جوان رهانی ز غم جهان پیرم

نظر ار ز دوست پوشم که برون رود ز چشمم

به چه اقتدار گویم که برون شو از ضمیرم

ز جهان کناره کردم که تو در کنارم آیی

تو به راه باد گویا سر زلف خود گشودی

که ز مغز جای عطسه همه می جهد عبیرم

طلب از خدای کردم که بمیرم ار نیایی