تو نیامدی و ترسم که درین طلب بمیرم

تو به راه باد گویا سر زلف خود گشودی

که ز مغز جای عطسه همه می جهد عبیرم

طلب از خدای کردم که بمیرم ار نیایی

مگرم نظر بدوزی به خدنگ جور ورنه

همه تا حیات دارم نظر از تو برنگیرم

به هوای مهر محمود چو ذره در نشاطم