تا شب چو ذره رقص کند در هوای تو

در ملک آفرینش از فرش تا به عرش

یک آفریده دم نزند بی رضای تو

هر روز کافتاب ز مشرق کند طلوع

اندر مشیمه نطفه زبان خواهد از خدای

پیش از حلول روح که گوید ثنای تو

نارسته برگ و بار درختان ز گل هنوز