نارسته برگ و بار درختان ز گل هنوز

تا شب چو ذره رقص کند در هوای تو

اندر مشیمه نطفه زبان خواهد از خدای

پیش از حلول روح که گوید ثنای تو

اندر درون دانه نماید دعای تو

نظاره جمال جمیل تو کرد عقل

دیوانه شد ز دهشت نور لقای تو