دیوانه شد ز دهشت نور لقای تو

نارسته برگ و بار درختان ز گل هنوز

اندر درون دانه نماید دعای تو

نظاره جمال جمیل تو کرد عقل

چندین هزار بار خرد جست و می نیافت

راهی که در دلست ترا با خدای تو

عمرت چنان دراز کز آ ن سوی شام حشر