عمرت چنان دراز کز آ ن سوی شام حشر

دیوانه شد ز دهشت نور لقای تو

چندین هزار بار خرد جست و می نیافت

راهی که در دلست ترا با خدای تو

طالع شود سفیده صبح بقای تو

قاآنی از گنه چه هراسد که روز حشر

بی پرسشش بخلد ب رند از ولای تو