طالع شود سفیده صبح بقای تو

چندین هزار بار خرد جست و می نیافت

راهی که در دلست ترا با خدای تو

عمرت چنان دراز کز آ ن سوی شام حشر

قاآنی از گنه چه هراسد که روز حشر

بی پرسشش بخلد ب رند از ولای تو

هلاک ازین غمم که جان نمی شود فدای تو