قاآنی از گنه چه هراسد که روز حشر

راهی که در دلست ترا با خدای تو

عمرت چنان دراز کز آ ن سوی شام حشر

طالع شود سفیده صبح بقای تو

بی پرسشش بخلد ب رند از ولای تو

هلاک ازین غمم که جان نمی شود فدای تو

که خورد آب زندگی ز لعل جانفزای تو