مرا زنی به تیغ و من نیم به فکر جان و تن

که می دود هزار دل همیشه در قفای تو

تراست بر بکف کمان که تاکنی مرا نشان

مراست کف بر آسمان که تا کنم دعای تو

زبان گشوده در سخن به فکر مرحبای تو

دلم ز خلق بی گمان به کنج سینه شد نهان

نیافت عاقبت امان ز خال دلربای تو