کامد از باد سحرگه بوی تو

قاصدی کو تا فرستم سوی تو

غیرتم آید که بیند روی تو

مرده بودم زنده گشتم بامداد

کاش می مردم نمی دیدم به چشم

این دل افتد دور از پهلوی تو

دل شده از جفت ابروی تو طاق