مرغ خوشخوان طرب از برگ گل سوری کرد

نه به هفت آب که رنگش به صد آتش نرود

آن چه با خرقه زاهد می انگوری کرد

غنچه گلبن وصلم ز نسیمش بشکفت

حافظ افتادگی از دست مده زان که حسود

عرض و مال و دل و دین در سر مغروری کرد