میان ما و تو مویی علاقه بود گسستی

دلم به زلف تو عهدی که بسته بود شکستی

ز شکل آن لب و دندان توان شناخت که یزدان

ز تنگنای عدم آفرید گوهر هستی

حدیث طول امل را نمود زلف تو کوته