ز تنگنای عدم آفرید گوهر هستی

دلم به زلف تو عهدی که بسته بود شکستی

میان ما و تو مویی علاقه بود گسستی

ز شکل آن لب و دندان توان شناخت که یزدان

حدیث طول امل را نمود زلف تو کوته

که هرکه جست بلندی در اوفتاد به پستی

شراب شوق ز لعلت چنان کشیده ام امشب