حدیث طول امل را نمود زلف تو کوته

میان ما و تو مویی علاقه بود گسستی

ز شکل آن لب و دندان توان شناخت که یزدان

ز تنگنای عدم آفرید گوهر هستی

که هرکه جست بلندی در اوفتاد به پستی

شراب شوق ز لعلت چنان کشیده ام امشب

که صبح روز قیامت مراست اول مستی