به عنقریب سلامت تنی نخواهد ماند

به یاد داده همین چابکی و طراری

چنین صنم که تویی گر همی نپوشی روی

نهان شود ز خجلت بتان فر خاری

چنین که چشم تو مایل بود به خونخواری

مرا ز حسرت لعل درر نثار تو چشم

ز شام تا به سحر می کند درر باری