چنین که چشم تو مایل بود به خونخواری

چنین صنم که تویی گر همی نپوشی روی

نهان شود ز خجلت بتان فر خاری

به عنقریب سلامت تنی نخواهد ماند

مرا ز حسرت لعل درر نثار تو چشم

ز شام تا به سحر می کند درر باری

دو چشم مست تو خوابم به سحر بسته به چشم