ز شام تا به سحر می کند درر باری

به عنقریب سلامت تنی نخواهد ماند

چنین که چشم تو مایل بود به خونخواری

مرا ز حسرت لعل درر نثار تو چشم

دو چشم مست تو خوابم به سحر بسته به چشم

شگفت نیست ز جادوی مست سحاری

چنین که نرگس بیمار تو ربوده دلم