شگفت نیست ز جادوی مست سحاری

مرا ز حسرت لعل درر نثار تو چشم

ز شام تا به سحر می کند درر باری

دو چشم مست تو خوابم به سحر بسته به چشم

چنین که نرگس بیمار تو ربوده دلم

سلامتم همه زین پس بود به بیماری

بلای مردم آزاده ای و فتنه خلق