بلای مردم آزاده ای و فتنه خلق

شگفت نیست ز جادوی مست سحاری

چنین که نرگس بیمار تو ربوده دلم

سلامتم همه زین پس بود به بیماری

سلامت از تو میسر شود به دشواری

همیشه طبع تو مایل بود به ریزش خون

مگر به کیش تو طاعت بود گنهکاری