ز شرم روی تو شاید که آفتاب بگیرد

چو روح زیور عمری چو عمر مایه سوری

بتی نه لعبت چینی تنی نه باد بهاری

گلی نه باغ بهشتی مهی نه حور قصوری

کنون که عنبر سارا دمیدت از گل سوری

به عشق دوست کنم ناز بر ملالت دشمن

که عشق را نتوان کرد چاره ای به صبوری