چو جام باده سراپا همه نشاط و سروری

به عشق دوست کنم ناز بر ملالت دشمن

که عشق را نتوان کرد چاره ای به صبوری

به یک دو جام که قاآنیا ز دوست گرفتی

بر آستان ولیعهد این جلال ترا بس

که روز و شب چو سعادت ز واقفان حضوری