من نه انکار کنم چون تو بدان کار خوشی

گر به تیغم بکشی زار و به خونم بکشی

پیش روی تو دو زلف تو سرافکنده به زیر

چون بر خواجه رومی دو غلام حبشی

خوی خوش به بود از روی خوش ای ترک تتار