هزار سال فزون گر بر آتشم بنشانی

گرم به دیده زنی تیر اگر به سینه ننالم

که گرچه آفت جسمی و لیک راحت جانی

نیم سپند که لختی برآتشت ننشینم

من از جمال تو مستغنیم ز هرکه به عالم

به حکم آنکه تو تنها نکوتر از دو جهانی

نظر به غیر تو بر هیچ آفریده نکردم