خالیست به رخسار تو چون مردمک چشم

گر زانکه کنی دعوی خورشیدکلاهی

خال و خط و زلف و رخ و چشم و مژه تو

بر دعوی حسن رخ تو داده گواهی

روشن کن چشم همه در عین سیاهی

تو ماهی و دل ها عزیزست که هرسو

بر خاک طپد از غم عشق تو چو ماهی