مگر معاینه ات بنگرند و بشناسند

تو با جمال چنین در صفت نمی آیی

به ناتوانی من بین ترحمی فرما

که نیست با تو مرا پنجه توانایی

که چون ز چشم روی در صفت نمی آیی

به حد حس تو زیور نمی رسد ترسم

که زشت تر شوی ار خویشتن بیارایی