که چون ز چشم روی در صفت نمی آیی

به ناتوانی من بین ترحمی فرما

که نیست با تو مرا پنجه توانایی

مگر معاینه ات بنگرند و بشناسند

به حد حس تو زیور نمی رسد ترسم

که زشت تر شوی ار خویشتن بیارایی

تفاوت شب و روز از برای ماست نه تو