مگس ز سر ننهد شوق عشق شیرینی

از آن سبب که تو خود مهر عالم آرایی

شب وصال تو دانستم از چه کوتاهست

تو خود ستاره روزی چو پرده بگشایی

بابرویی که ترش کرده است حلوایی

ز خاکپای عزیز تو بر ندارم سر

که نیست از تو مرا طاقت شکیبایی