بابرویی که ترش کرده است حلوایی

شب وصال تو دانستم از چه کوتاهست

تو خود ستاره روزی چو پرده بگشایی

مگس ز سر ننهد شوق عشق شیرینی

ز خاکپای عزیز تو بر ندارم سر

که نیست از تو مرا طاقت شکیبایی

به قول مدعیان از تو برندارم دست