به هرجا روکنی در روشنی چون ماه مشهوری

چه خویشی با قمر داری که پا تا فرق زیبایی

مگر همسا یه نوری که در وهمم نمی گنجی

مگر همشیره حوری که در چشمم نمی آیی

بهرجا پا نهی در راستی چون سرو یکتایی

چنین روشن ندیدم رخ یقین دارم که خورشیدی

بدین نرمی نیفتد تن گمان دارم که دیبایی