چنین روشن ندیدم رخ یقین دارم که خورشیدی

مگر همشیره حوری که در چشمم نمی آیی

به هرجا روکنی در روشنی چون ماه مشهوری

بهرجا پا نهی در راستی چون سرو یکتایی

بدین نرمی نیفتد تن گمان دارم که دیبایی

جمال خوبرویان را به زیور زینت افزایند

تو گر زیور به خود بندی به خوبی زیور افزایی