تو گر زیور به خود بندی به خوبی زیور افزایی

چنین روشن ندیدم رخ یقین دارم که خورشیدی

بدین نرمی نیفتد تن گمان دارم که دیبایی

جمال خوبرویان را به زیور زینت افزایند

ز بس در حسن مشهوری کس اوصافت نمی پرسد

که ناظر هرکجا بیند تو چون خو رشید پیدایی

چنان شیرینی ارزان شد زگفتارت که در عالم