که بر نخل قدش شیرین نماید زلف خرمایی

نشان عشق بیهوشیست بیهوش ای که هبثبیاری

کمال وصف خاموشیست خاموش ای که گویایی

بحمدالله که از خوبان نگاری زرد مو دارم

مگرهندوست زلف او که برخود زعفران ساید

که جز در کیش هندو رسم نبو د زعفران سایی

مگر زان زلف خرمابی مذاق جان کنم شیرین