مگر زان زلف خرمابی مذاق جان کنم شیرین

که بر نخل قدش شیرین نماید زلف خرمایی

مگرهندوست زلف او که برخود زعفران ساید

که جز در کیش هندو رسم نبو د زعفران سایی

که جز د یوانگی سودی نبخشد زلف سودایی

زبان بربند قاآنی که شرینی ز حد بردی

روا باشد که طوطی را بیاموزی شکرخابی