که جز د یوانگی سودی نبخشد زلف سودایی

مگرهندوست زلف او که برخود زعفران ساید

که جز در کیش هندو رسم نبو د زعفران سایی

مگر زان زلف خرمابی مذاق جان کنم شیرین

زبان بربند قاآنی که شرینی ز حد بردی

روا باشد که طوطی را بیاموزی شکرخابی

به صاحب اختیار ار کس سخن های تو برخواند