روا باشد که طوطی را بیاموزی شکرخابی

مگر زان زلف خرمابی مذاق جان کنم شیرین

که جز د یوانگی سودی نبخشد زلف سودایی

زبان بربند قاآنی که شرینی ز حد بردی

به صاحب اختیار ار کس سخن های تو برخواند

ترا چندان فرستد زرکه از غم ها بیاسایی