که اندر کوی مه رویان گدایی

نپندارم که باشد تا دم مرگ

گرفتار محبت را رهایی

مرا شاهی چنان لذت نبخشد

سحر جانم برآمد بی تو از لب

گمان بردم تویی از در درآیی

چو دیدم جان محزون بود گفتم